omdat ik ongeveer 5 dingen heb om over te bloggen (2 bruiloften, 1 vakantie, een concert en flevo), begin ik maar met flevo.
want daar heb ik een filmpje over!
het was weer leuk!x

Gewoon woensdag 30 juli 2008
Kletsen met André bij de caravan.
Toch niet zeggen hoe erg ik hem waardeer.
Leuke praatjes bij de lunchtafel, zoals elke dag die week.
Genieten van het potje ‘kusjes pikken’ tussen André en Merel.
Even Joris op schoot.

Gewoon donderdag 31 juli 2008
Ambulance 1 en 2 het terrein op.
Allergische reactie op een insectenbeet?
Naar de kapel, bidden, bidden.
Drie kwartier gereanimeerd en onderweg naar het ziekenhuis.
Rustige kapel, bidden en zingen.
Goed aangekomen in het ziekenhuis.
Een dierbaar iemand naast me bidt:
"Maar Vader, als U hem nu wegneemt… dat is gewoon teveel."
Wegneemt? André dood? Nee joh.

Gewoon zondag 8 augustus 2008
Weinig anders.
Coma, koorts.
Pijnstillers, antibiotica.
Zuurstofgebrek, hersenbeschadiging.
Iedereen blijft bidden.
Fleur is niet alleen.

Gewoon woensdag 13 augustus 2008
André is weg.
Ze wilden vandaag de behandeling stoppen.
Iedereen had afscheid genomen.
Maar hij is zelf gegaan.

André met Joris.

www.fienefleur.blogspot.com

maar weer even een blogje over zingen!
en over een opdracht over zingen, die we op school kregen!

aangezien ik deze drie weken veel alleen thuis ben, zing ik nóg meer. muziek lekker hard aan (want de buren zijn ook een week weg) en wat meeblèren. ik hou veel van zingen. ben er niet bovengemiddeld goed in, ook niet bovengemiddeld slecht. bovenal; plezier is het belangrijkst
ik zing ook best veel op andere plekken met andere mensen. een van de leukste dingen vond ik altijd samen met lydia zingen. dit wil ik ook graaaag weer oppakken zodra deze terug is gekeerd uit Het Verre. (jij ook lied? )
nu kregen we op school de opdracht om door de gymzaal te lopen en allemaal te zingen. uiteindelijk moesten we dan in een krap kringetje komen staan en nog even door zingen. ik wilde heel vrolijk een nummer van snow patrol inzetten (nieuwe cd is top!), maar iedereen zong heel zachtjes. ik deed dat automatisch ook maar, want ik word er best verlegen van om in mn eentje keihard te gaan zingen. maar ik vond het wel jammer. toen ik daar zo door de zaal liep, en voor mijn idee veel te zachtjes zong, begon ik daar een beetje over na te denken.
het idee wat ik had werd best wel bevestigd toen ik die avond een avond van mijn stage had. we waren met zn 8en en zongen harder dan de klas van 20. iedereen zong gewoon! omdat de anderen ook zongen, kon ik ook zingen.

wil je weten wie nou écht mijn jeugdheld was?
george. of; als je het zegt; sjors.

hij was een teken/kunstleraar, niet van mij helaas. hij reisde veel, en was ook kok. ik leerde hem voor het eerst kennen bij de serie ‘wie is de mol?’. ik was toen 12, en zat in groep 8. en in de serie zaten nog geen BN’ers, maar gewoon leuke mensen. ik vond vooral sjors erg leuk. ik vond hem heel knap, en hij had een supermooie stem. hij deed hele leuke dingen, en hij was ook heel fanatiek voor de groep.
des te meer steeg mijn bewondering toen bleek dat hij de mol was! wat had hij dát goed verborgen gehouden! ik tekende nóg vaker zijn gezicht op kleine schriftblaadjes! en wat was het jammer dat de serie was afgelopen… er bestond toen nog geen uitzendinggemist of wat dan ook. gekeken was gekeken, ik kon hoogstens nog hopen op een herhaling later die week.

wat een held;

vandaag besloot ik, hem weer eens op te zoeken.en wat schetst mijn verbazing

hij is yoga leraar geworden. nadat hij een tijdje jongerenwerker was en gezinscoach (hoe perfect wil je het hebben? hoezo veelzijdig…), heeft zijn veelzijdigheid hem ergens anders gebracht. yoga, meditatie, chakra’s… jammer jammer. maar het ziet er naar uit, dat hij ook hier weer erg goed in is.
voor mij blijft ie altijd sjors, de mol;

ik had toch niet zó’n slechte smaak, toen ik 12 was… of wel dan?

Inthis brave new world of interconnectivity, we need each other more thanever. For all of my information about the situation in Darfur I haverelied heavily on my friends who have been there. I have truly valuedthe information that many folks I’ve never met have offered to me overthe course of the last few days. More than ever, we are the media. Themedia needs you to tell them that millions of refugees in Darfur ismore important to you than whether Paris Hilton does this or that.Darfur was bombed again yesterday, why is that not making headlines?

Wecannot be silent on the issue… this discourse is needed. It’s apainful conversation, it’s painful to see it on the news… I think thepain is what makes us turn to celebrity gossip or our ownpreoccupation. But we cannot run from pain.

Ioverheard a conversation a few years back. I was buying a greeting cardin a bookstore downtown when I heard an old Morgan Freeman lookingcharacter talking to a pretty you blond girl. He had a low musicaltimbre from deep in his chest and his voice was clear, "Ask aweightlifter how he got so strong, he will tell you, ‘I suffered.’ Aska runner how he got so fast, he will tell you ‘I suffered.’  Ask mypeople how they got so strong, they will tell you ‘we have suffered.’ "

Atthis point I am staring blankly ahead at the greeting card, trying totake in every word without looking like I’m eavesdropping. The oldergentleman continued talking, "Suffering is vital to growth. For thebest fruit you must cut branches off of a tree. To build muscles youmust break them down. Sure, this is painful but needed. And yet we fearpain, we run from it. Do not run from suffering," he said, "Do not runfrom pain. Every great civilization that runs from suffering has begunit’s demise. Look as far back as you want: Babylon, Greece, Rome, orthe British Empire, you’ll find that the reason for every greatcivilizations demise is rooted in it’s attempt to cheat pain."

"Andnow," he said, "If we’re not careful we will follow quickly down in ourself-absorbed disregard towards suffering. We ignore the suffering onthe street when we’re in line for an over priced coffee. We ignore thesuffering overseas for a cheap pair of sneakers. We try to cheatsuffering with technology, with medicine, with economic bandages. Butgreatness does not come from ignorance of pain. Greatness comes fromwrestling with pain, wresting with the injustices of the world. Youcannot cheat death. Suffering will find you. Pain will find you. Deathwill find you. Do not run from suffering, how else could characterform?"

"Yes,suffering forms character, suffering forms patience, suffering formsperseverance, joy, grace- all these beautiful parts of a human soulthat cannot come into being any other way in this life. No, no- you seesuffering is not the enemy. Sure it hurts. It hurts a lot sometimes.But so does giving birth. So does playing football. So does growing up.In this life, my friend, do not run from suffering. You’ll be runningfrom yourself."

vanavond keek ik op de myspace pagina van jon foreman, de zanger van switchfoot.
en toen zag ik dat hij bezig is met 3 dagen vasten.
voor de organisatie van Darfur Fast for Life.
dit is een organisatie, liever gezegd een ‘movement’, van mensen die vasten voor darfur.

darfur is een gebied ongeveer ter grootte van frankrijk, in het westen van sudan. er woonden 6 miljoen mensen. er vindt nu een genocide plaats, waardoor meer dan 3 miljoen mensen gevlucht zijn, en wonen in vluchtelingenkampen in aangrenzende landen. hiervoor moeten ze vaak dagen door de woestijn vluchten, zonder dat ze iets bij zich hebben. er zijn al bijna een half miljoen mensen gestorven.
er is nauwelijks tot geen hulp gekomen voor darfur. 350.000 mensen hebben totaal geen hulp omdat de dreiging voor hulpverleners veel te groot is. zo’n 4 miljoen mensen zijn afhankelijk van een klein beetje hulp wat hier en daar bij elkaar gesprokkeld is.
de verenigde staten heeft nog geen hulp toegezegd, ondanks het feit dat Obama in zijn verkiezingstijd zei dat er NU iets moest gebeuren… deze regering is al sinds januari bezig, maar nog niks. $0,-. terwijl nu Obama een verzoek heeft gedaan voor 1.5 miljard dollar aan preventieve maatregelen tegen de mexicaanse griep. $ 1.500.000.000,-
aan de mexicaanse griep zijn in amerika 3 mensen overleden. in darfur al ver boven 300.000 ….

ik wil je echt aanmoedigen om de website te gaan verkennen.
ik snap dat je er misschien helemaal geen zin in hebt, maar we hebben te lang onze kop in het zand gestoken… dit is dringender dan dringend.

http://fastdarfur.org/
en luister naar de verhalen, kijk de foto’s… luister naar Adam, een man van 51 die z’n laatste vee verkoopt om een bibliotheekje op te starten. om de mensen te leren van wat er in de wereld gebeurd, en in darfur. kijk naar het prachtige meisje Leila!! ze lacht zooo mooi, zo puur! en luister naar ahmat, een jongen van 16 die vroeger vlees te eten had, kon dansen en zingen, en nu niks heeft. met gevaar voor eigen leven teruggaat naar darfur om maar naar school te kunnen… hoor de moeders vertellen, dat ze minstens 4 keer per week 6 uur moeten lopen om brandhout te zoeken. anders overleven ze niet. halen ze het wel, dan worden ze vaak mishandeld of verkracht.
dit zijn maar 4 verhalen, van de 2.500.000 …

ik heb besloten morgen een dag te vasten. klinkt heel acuut. maar de situatie vraagt ook NU om actie. en er is geen betere dag. elke dag is een vervelende dag om te vasten. maar deze mensen vasten zonder keuze. zij hebben niks. zij moesten ook ineens zonder eten, alleen dan voor een veel langere tijd. en ik kan deze ‘water-only’ dag gebruiken, om bij ze stil te staan. om me in de situatie te verdiepen, om hun gezichten te zien, te huilen om hun verhalen, God te bidden voor hen (wat het krachtigste is wat we kúnnen doen op dit moment), en erop te vertrouwen dat Hij het allemaal ook ziet. en dat Hij vast ook zo geniet van Leila’s lach:

For The Camps – by Greg Lawson from fastdarfur on Vimeo.

Gisteren was een aparte dag.
Na een paar lesuren afgewisseld met lekker chillen in de zon, besloot ik lekker samen te eten met M en S in het prachtige Veldhuizen. M en S zijn allebei hele leuke meiden uit mijn klas. Ik kan erg van ze genieten, en samen dingen doen is dan ook altijd leuk! S ging alvast naar huis, dus ik bleef nog even met M en D chillen. Daarna gingen M en ik ook maar op weg, richting het prachtige Luynhorst. Alleen voor we de bovenbuurtweg op waren, was M’s ketting er al 4 keer afgevallen. En ook de band werd steeds platter. Wij stelden natuurlijk ons gansch vertrouwen op de Heer onze God, en waren niet beschaamd hierover toepasselijke teksten te uiten, in de hoop dat de fiets het daardoor hield. Want zijn wij niet meer dan overwinnaars?
Deze overwinningsgeest resulteerde in een tussenstop bij M’s zus, en meeliften aan mijn arm (de vlekken staan er nog steeds op). Al met al hebben we er denk ik meer dan een half uur over gedaan. Maar het was gezellig. Naarmate we fanatieker de fiets bezongen op zijn unieke kwaliteiten, begon de ketting er ook minder vaak af te vallen. Halleluja.
Aangekozen in huize M’s, met een afwezige F, werden wij begroet door een allerfanatiekste hond. We besloten totdat S terug was met de boodschappen, maar even af te wassen. En wat is er leuker dan een beetje kletsen tijdens het doen van praktische zaken? Juust. In elk geval, M’s keuken bevat nogal wat aparte zaken. Een daarvan is de categorie ‘over datum spullen’. M was lekker bezig spullen weg te gooien, toen ze een fles sap vond van de Appie. Zo’n ‘vers sapje’, 1.5 liter, glazen fles, en er zat nog een laagje van 2 cm in. M wist zich te herinneren dat deze dateerde van Pasen. En enkele seconden daarna kwam ik het ook te weten. Want ze wilde de dop eraf draaien om het restje weg te gooien, toen deze spontaan ontplofte! De dop schoot nog een stukje los, harde knal, en binnen (en buiten) de fles vormde zich spontaan een witwazige lucht. Nadat we alle slachtoffers hadden geborgen en de pers te woord hadden gestaan, vonden we dit toch wel erg bizar en ranzig. Sinaasappelsap hoort niet te ontploffen. Alles goed en wel zag de keuken er na een kwartier weer als nieuw uit. We wachtten op S, en gingen daarna maar aan de slag met koken. Ik ging nog even een blik perziken van S’ kamer halen, en stond nog even van buiten naar binnen te praten (voor het keukenraam dus), toen ik ineens weer naar binnen werd gehaald. M had haar voet gesneden aan een kapotte wijnfles. En niet zo’n beetje ook. Ik ging naar binnen, S ging een EHBO-kist halen en M ging in de douche zitten met een straal water op dr voet. Want het bloedde écht als een malle, met een plas bloed in de keuken, en nog 10 minuten minstens zo erg onder de douche. Minder relaxed.
Een theedoek, wc rollen, jodium brengende en veranderde buurjongens, twee telefoontjes en een maaltijd later kwam Marloes ook lekker langs. Zij at nog een perzik, liet samen met S de hond uit, en had leuke films meegenomen. We keken (samen met C) Juno, wat een heerlijke film was. Ik voelde me echt gelukkig met allemaal van die leuke meiden op de bank, ieder een lolly en een leuke film om naar te kijken. Toen de film was afgelopen kwamen we erachter dat M’s snee al voor de tweede keer weer was gaan bloeden. We besloten toch maar even naar de huisartsenpost te gaan. Er zou nog teveel vuil in kunnen zitten, en beter geen infectie oplopen.
Aangezien ik naar bennekom moest daarna, ging ik op de fiets daarheen (veel te koude trui). Ik stond daar even op M, S en Marloes te wachten die met de auto zouden komen, toen een andere auto stopte.
‘Entschuldigung, sprechen sie deutsch?’
‘Ist das ein Hotel?’
Ehm nee mevrouw, dat is de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. En nee ik zou niet weten waar een goedkoop hotel zit. En ik snap ook niet wat de jongens van het tankstation dan bedoelden…
Toen de meiden er waren konden we pas om half 12 terecht (het was toen net 11 uur geweest), dus ik sprong toen maar vast op de fiets. Uiteindelijk heeft M een verband gekregen, was ik vanochtend BRAK op mijn werk en was het al met al een raar dagje.
Maar ik vond het erg gezellig! Wat een leuke meiden allemaal!

(Oja, Marloes, M, S en ik komen dinsdags naar SoSu!)

heb je dat ook wel eens?
dat je ineens denkt; woow vriendinnen hebben is zo ongelofelijk gaaf, uniek en belangrijk!

ik wel dus
en zeg maar heel vaak
dus dat kan ik hier ook wel eens vermelden
ik heb een paar heel goede vriendinnen. en met heel goed bedoel ik dan ook heel goed.
en dan heb ik nog een paar beste vriendinnen. want ik heb niet 1 beste vriendin.
ik denk soms dat ik er drie heb

die ene ken ik nu iets meer dan 4 jaar. wat via-via begon, werd al gauw erg gezellig. het is er zo’n eentje waarmee ik heel veel deel. in wat we vinden, wat we denken. soms hoeven we het niet eens meer woorden te geven. het is er een waarmee je naar intellectuele avonden gaat. samen zit te rillen bij het raam. samen luistert naar een tv-persoonlijkheid die meningen heeft over geloof en samenleving. daar allebei iets van vindt. en samen om half 12 door amersfoort loopt, met je hoofd vol intellect wat dan zo probeert conclusies te trekken. om er ook maar weer om te lachen. en hoe belangrijk is het om samen je geloof te delen! en nog meer dan dat. want wij delen ook dezelfde allstars en dezelfde zonnebril waarmee we allebei niet durven te lopen maar het toch doen…

die andere ken ik nu 7 jaar. in het begin zagen we elkaar alleen niet echt staan. totdat we naast elkaar zaten, bij een klassieke taal. ik was degene met het schrift, zij met de losse blaadjes. maar het werd alleen maar leuker. ook als het niet leuk was. waar onze drama’s op het gebied van jongens erg en eng veel gelijkenis vertoonden, werden wij goede vriendinnen. ode aan stomme jongens, voor het geven van zo’n fijne vriendin. zo’n een waarbij je ‘spontaan blijft logeren’ zonder spullen. tot half 4 blijft kletsen, en dan ook écht over jongens. waarmee je de nachtelijke honger stilt met rijstwafels met pindakaas, om de volgende ochtend verder te gaan met vingerverven…

en die derde ken ik al haar hele leven (en het mijne soort van). vroeger maakten we samen tekeningen bij de kinderclub, gingen we spelen in de speeltuin, en was zij het ‘zusje van’ een van mijn basisschoolklasgenoten. we verloren elkaar een tijdje een beetje uit het zicht, behalve hier en daar. totdat we weer bij elkaar op school kwamen, naar flevo gingen, en elkaar vonden ondanks onze verschillen. het is er zo’n een waarmee je lekker gek kan doen, omdat je ook serieus kan doen. naar flevo, muziek maken, amerikanen vermaken, eindeloze emmausweken… we hebben het allemaal gedaan. het is er eentje die durft. durft in de ‘coole’ zin, en durft in de kwetsbare zin. uniek. zou dapperheid dan toch besmettelijk zijn?

rijk ben ik he? met zulke vriendinnen?
ik vind het soms een beetje eng. omdat ik me bijna niet kan voorstellen dat zij ook zoveel van mij houden als andersom… want hoe lastig is dat om te accepteren! maar ze doen het wel, ook als ik het niet verdien, en hoe gaaf is dat!!

‘een dankbaar oog ziet ver…’
<3

Albert Heijn waarschuwt voor bereidingswijze recept in AllerHande

In de AllerHande nummer 1 van dit jaar staat op pagina 11 bij het recept ‘Gepofte aardappelen met honingkarbonades’ abusievelijk vermeld dat de aardappel in aluminiumfolie in de magnetron gepoft moet worden. Albert Heijn verzoekt klanten dringend geen aluminiumfolie te gebruiken in de magnetron.

Hopen dat daar geen foutmeldend telefoontje van een klant bij te pas moest komen….